Perito Moreno en Torres del Paine

Inmiddels is het alweer vrijdagavond en ben ik in Chili. Helaas heeft de Argentijnse griep me in de greep gehad de afgelopen dagen. Uiteraard is dat voor mij geen reden om stil te zitten. De griep heeft plaatsgemaakt voor een flinke verkoudheid, dus moet zeggen er zit schot in de zaak.

Afgelopen dinsdag had ik mezelf een relaxe-dagje gegeven om bij te komen van de vluchten. Uitslapen zit er in hostels niet echt in, dus dan maar als iedereen in de middag weg is een extra dutje doen.... Tja, je hebt vakantie of niet.

Dinsdag stond ook wel in het teken van het een en ander regelen. Ik moest hebben; een buskaartje naar de gletsjer Perito Moreno, een buskaartje naar Puerto Natales in Chili en een hostel daar. Klinkt als veel werk, maar al met al was ik in een uurtje klaar. Mijn Duits-Engelse roomie moest ook nog het een en ander hebben en zijn we samen op pad gegaan.
Uiteraard moest dit harde werken beloond worden met een heerlijk kop koffie aansluitend met een heerlijke lunch. Daar de prijzen gelijk zijn aan Europa, was de keuze makkelijk om het diner in het hostel te laten plaatsvinden. Oftewel, ik mocht gaan koken, heerlijke bloemkool met een hamburger. Wat een feestmaaltijd!

In de avond kreeg ik het flink te pakken, de griep was aangekomen. Mijn theorie over alcohol dood bacteriën ging helaas niet op, het bleef tot aan gisteravond.

El Calafate is een ernstig toeristisch plaatsje waarvandaan de tours/bussen naar de gletsjer Perito Moreno gaan. Samen met mijn 2 roomies zijn we woensdagochtend op pad gegaan. Bij aankomst in het park kon je kiezen om een boottocht te maken naar de gletsjer. Ik had al wel gehoord van een aantal mensen in het hostel dat het niet helemaal de moeite waard was, daar je ongeveer hetzelfde kunt zien vanaf de boardwalks. Maar zo eigenwijs als ik ben, heb ik toch de boottocht gedaan. En gelukkig maar, want op de boot was de enige plek waar ik echt flinke stukken ijs heb zien vallen.
De boottocht duurde een uur, waarbij het best koud was in de vroege ochtend. Je merkt al goed dat de winter in aantocht is. Na de boottocht ben ik met de bus naar boven gegaan, naar de balcones. Er is een hele boardwalk gemaakt langs de gletsjer af. Er zijn 3 type routes, met elk een eigen moeilijkheidsgraad. De rode route brengt je het dichtste bij de gletsjer. Wanneer er dan iets valt, is dat het meest spectaculaire wat je ooit kunt meemaken, denk ik althans. Ik heb het zelf helaas niet mee mogen maken. Uiteraard heb ik hier de nodige tijd gewacht, gesmeekt, gehoopt en gebeden, maar zonder resultaat. Dus ik weer op weg naar een andere balkon. Een balkon is als het ware waar je kunt zitten en naar de gletsjer kunt kijken. Zo heb ik de hele dag doorgebracht. Wel heb ik in verhouding hele kleine stukjes ijs af zien brokkelen. Zelfs dat geeft een immens mooi geluid, alsof het heel hard onweert. Daarnaast hoor je constant de gletsjer bewegen, wat echt heel bijzonder is om mee te maken. Om 4 uur was het weer tijd om de bus terug naar El Calafate te nemen en zat de dag er alweer op voor mij. Terug in het hostel ben ik vrijwel meteen mijn bed in gedoken.

De volgende dag stond er een 5 uur durende busrit naar Puerto Natales voor de boeg. Puerto Natales ligt net over de grens in Chili. Van hieruit kon ik makkelijk naar het Nationale Park Torres del Paine gaan. Nadat ik afscheid had genomen van mijn roomies op het busstation, vertrok de bus al snel en had ik deze alweer bijna gemist. Goh, verbazingwekkend. Normaliter zijn ze hier aan de late kant, nu waren ze te vroeg. Maar goed, ik zit in de bus, de nodige papieren om de grens over te gaan zijn ingevuld en ik ben klaar voor vertrek naar mijn volgende bestemming.

Vroeg in de middag kwam ik al aan bij mijn hostel. Het is niet echt een hostel te noemen, meer een bed&breakfast. Doordat het seizoen ten einde is, heb ik het rijk voor mij alleen. De eigenaresse is een hele lieve oma. Ze is heel zorgzaam en vraagt telkens weer hoe het met mijn inmiddels verkoudheid staat. Ook heeft ze me geholpen met het uitzoeken van een leuke tour naar het Nationaal Park. Wel gaat alles in het spaans, daar ze in Chili niet veel engels spreken. Het is een goed moment om mijn spaans weer op te halen. Dit geldt ook voor de gids die mij en uiteraard een paar andere het park laat zien. Toch wel leuk om te weten dat ik het meeste nog steeds kan verstaan en begrijpen. Praten in het spaans gaat me ook steeds beter af, al moet ik nog hier en daar erg zoeken naar de juiste woorden en grammatica.

Vrijdagochtend word ik tegen 8 uur opgehaald en kan het avontuur naar Torres del Paine beginnen. We starten met een bezoek aan een grot, niet de meest mooie die ik ooit heb gezien, maar toch.
Vervolgens zetten we de tocht voort naar het Nationaal Park zelf. Er zijn een 3-tal hoogtepunten waar we gedurende de dag gaan stoppen. Ook stoppen we nog bij wat meren hier en daar en wat uitzichtpunten. Een dagvullend programma dus. Torres del Paine betekent letterlijk Toren van de Pijn wat voornamelijk bestaat uit granieten pilaren met besneeuwde toppen. Omdat het hoogseizoen al lang en breed voorbij is, is het erg rustig in het park en komen we weinig andere touringcar bussen met toeristen tegen. Ideaal op deze manier.

De eerste stop in het park is El Lago Sarmiento, een groot meer aan het begin van het park wat bekend staat om de witte kustlijn. Heb ik overigens niet opgemerkt.....
Richting de volgende stop komen we het nodige wildlife tegen, struisvogels, lama-achtige en roofvogels. In het park leven ook puma's, maar zijn enkel in de nacht wakker.
Het tweede hoogtepunt van het park wat we aandoen is de Salto Grande. Een grote waterval wat eindigt in een groen meer. Het waait hier zo hard dat er zelfs voor wordt gewaarschuwd. Bij de waterval aangekomen, wil ik uiteraard zo ver mogelijk komen. ik sta wankel op het randje om een mooie foto te nemen. De waterval maakt een mooi geluid en doet me een beetje denken aan de watervallen in het noorden van Argentinië. Als ik terugloop zie ik een bordje dat je niet verder mocht, oeps te laat.... Maar ik snap het wel, stond er niet op de meest stabiele plek. Alles voor een foto!
Na de waterval wordt het tijd voor lunch op een meest magnifieke plaats. Het is bij een camping en ik zit heerlijk in het zonnetje te genieten van het uitzicht op de Torres del Paine met een meer daarvoor.
Nadat we 'helaas' weer verder moeten, stoppen we als laatste bij Lago Grey. Dit is een erg winderige kiezelstrand. Als de wind weer eens toenam, kon je makkelijk er tegenin leunen zonder om te vallen. Eigenlijk moest ik ook wel, anders werd ik omgeduwd. In het water liggen 3 grote ijsblokken, zomaar uit het niets.
Het is onbeschrijfelijk mooi wat ik vandaag allemaal weer mocht zien. Al met al weer een mooie dag om op terug te kijken.

Morgen gaat mijn tocht naar het zuiden verder, naar Punta Arenas. Even kijken hoe het met onze pinguïns staat.

Inmiddels heb ik een paar foto's op mijn website gezet. Voornamelijk van de gletsjer, de foto's van vandaag moet ik nog uitzoeken. Het is maar een kleine greep, wil jullie ook niet te lang ophouden....

Liefs

Laatste foto's

Reacties 5

Barbara van Ham 13-04-2013 11:44

Heerlijk en je foto's zien er fantastisch uit!! Beterschap en goed dat je toch door blijft reizen

Chrissy 13-04-2013 11:50

Wow dat moet echt heel indrukwekkend zijn geweest! Mooie foto's zeg. Hopelijk ben je nu weer helemaal fit! X

Kim 15-04-2013 01:18

Wow wat een gave dingen maak je weer mee! Word maar snel weer helemaal beter. Gr aan de pinguïns!
Have fun chick! Xx Kim

Susanne 15-04-2013 09:11

Geweldig hoor! En wat een mooie foto's met dat ijs achter je, indrukwekkend hoor! Geniet er nog van en stuur die griep/verkoudheid effe lekker naar iemand anders door...
xxx

Angela 15-04-2013 15:39

Geweldig!!!! Echt heel gaaf!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer